چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن

چشم تو خواب میرود یا که تو ناز میکنی

نی به خدا که از دغل چشم فراز میکنی

چشم ببستهای که تا خواب کنی حریف را

چونک بخفت بر زرش دست دراز میکنی

سلسلهای گشادهای دام ابد نهادهای

بند کی سخت میکنی بند کی باز میکنی

عاشق بیگناه را بهر ثواب میکشی

بر سر گور کشتگان بانگ نماز میکنی

گه به مثال ساقیان عقل ز مغز میبری

گه به مثال مطربان نغنغه ساز میکنی

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

عشق را بیمعرفت معنا مکن
زر نداری مشت خود را وا مکن
گر نداری دانش ترکیب رنگ
بین گلها زشت یا زیبا مکن
خوب دیدن شرط انسان بودن است
عیب را در این و آن پیدا مکن
دل شکود روشن زشمع اعتراف
با کس ار بد کرده ای حاشا مکن
ای که از لرزیدن دل آگهی
هیچ کس را هیچ جا رسوا مکن
زر بدست طفل دادن ابلهیست
اشک را نذر غم دنیا مکن
پیرو خورشید یا آئینه باش
هرچه عریان دیده ای افشا مکن

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

پیش از اجل به خانه ی چشمم قدم گذار تعجیل کن فدات شوم دیر می شود چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...